Znów zerwę dziś z kalendarza
   Prostokąt z numerem dnia
   I znowu się nic nie wydarzy
   Choć czekam na to od lat
   Gdy sypię cukier do kawy
   To jakby sypał się piach
   W klepsydrze mojego życia
   Odnaleźć się kiedyś tam
  
   Ja wiem,Ty tak ciężko pracujesz
   Na głowie masz cały świat
   I nikt Ciebie nie rozumie
   I czasu ciągle Ci brak
   Tak czasem w życiu brakuje
   Dobrego słowa lub dwóch
   I tak się trudno doczekać
   Słońca po szarym dniu
  
   Kupiłam raz kosa w klatce
   Lecz smutno gwizdał mój kos
   I serce mi mało nie pękło
   Więc wypuściłam go
  
   Ja jestem tak bardzo sama
   Jak kamyk rzucony precz
   Jak wyspa na oceanie
   Za mała, by imię mieć
  
   Ty wstajesz przed siódmą rano
   Obiady w stołówce jesz
   W soboty chodzisz do kina
   A raz napisałeś wiersz
   I chciałbyś za wszelką cenę
   Zostawić po sobie ślad
   Że też zamieszkiwał ziemię
   Że żył kilkadziesiąt lat
  
   A ja, a ja
   A ja, a ja...