Latarnie połączone przewodami, Wzdłóż ulic rzędem tkwią,
  A noce coraz gęstrze i ciemniejsze, za oknami i po bramach,
  Resztkami swoich bladych sił, niektóre tylko z latarń dziś się tlą...
  Inne zgaszono albo z czasem zgasły same.
  
  Nic- nie oświetla tego, co wieczorem na ulicach dzieje się,
  na rogu gdzie milicjant stoi, jedna lampa świeci dla pozoru...
  Jedyne co rozjaśnia mrok, to z suteryn nocne lampki dwie...
  I z wszystkich okien, tępy blask telewizorów.
  
  Jaśnieją obce miasta światłem wziętym z ponad naszych ciemnych głów,
  I wzrok kieruje się z ciemności tam, gdzie widać wszystko jak na dłoni,
  A tu gdzie nic nie widać, słychać z mroku serię poplątanych słów...
  I jedno przywidzenie, drugie goni.
  
  Latarnie połączone przewodami, wzdłóż ulic rzędem tkwią,
  A noce coraz gęstrze i ciemniejsze, a wieczory też nie lepsze.
  Pijanym i pobitym - mówią - nie potrzebne latarń światła są,
  Tylko ich słupy, żeby na nich się podeprzeć...